الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ . « 1 » براى تسليت اهل معرفت همين بس كه مرگ انسانها با تدبير خدايى است كه ارحم الراحمين و اكرم الاكرمين است . آن خدايى كه در حسن تدبير و مهربانيش بر نيك و بد شكى نيست . اگر خانوادهء ميّت مىدانستند چه مصالح و سعادت‌هايى در باطن اين حادثه نهفته است ، خود و ميّت تقاضا مىكردند كه اين حادثه زودتر اتفاق افتد ؛ به‌طورى كه اگر آن حادثه اتفاق نيفتاده و دستيابى به آن مصالح و سعادتها به تأخير افتد ، بيش از آنچه در مرگ عزيز خود گريستند ، خواهند گريست . پس آنچه نزد اهل نظر مهم است ، مرگ قلب و مرگ صفات پسنديدهء انسانى است و گرنه مرگ بدن و انتقال از دنياى فانى ، اگر در حال سلامت دين باشد ، سعادت است . هنگامى كه نماز ميّت خوانده شد ، ميّت را به طرف قبرش ، خانه‌تنهايى و وحشت ، جايى كه با پروردگار خويش خلوت خواهد كرد ، منتقل مىكنند . دفن ميّت هنگامى كه جنازه ميّت را به قبرستان رساندند و ميّت به خانه‌اى رسيد كه خانواده و برادران تركش مىكنند و ياران و همسايگان دست از يارى او مىشويند و او در آنجا دور از همه ، يكه و تنها باقى مىماند ، قبل از آنكه جنازه را وارد قبر كنند ، بايد سه بار در نزديكى قبر بر زمين بگذارند ، تا همان‌طور كه در روايت آمده روحش براى سؤال و امور هراس‌انگيزى كه در پيش دارد ، آماده شود .

--> ( 1 ) . آنان كه چون به حادثهء دشوارى دچار شوند ، صبورى كنند و گويند ما به فرمان خدا آمده و به سوى او رجوع مىكنيم ، آن گروهند كه مخصوص به درود و الطاف الهى و رحمت خاص خداوند مىباشند و آنها به حقيقت هدايت‌يافتگانند ( سورهء بقره ، آيه 156 و 155 ) .